janinebeangallery presenteert Marie Louise Elshout
11–13 september 2026
Codrico Fabriek, Rotterdam
Hunters at Dawn · Building 3 · Section B · No. 3.25
Van 11 tot en met 13 september 2026 vindt BIG ART voor het eerst plaats in Rotterdam. Voor de twaalfde editie verhuist de bijzondere tentoonstelling naar de historische Codrico Fabriek op Katendrecht. Meer dan honderd grootschalige werken op het gebied van schilderkunst, tekenkunst, sculptuur, fotografie, lichtkunst, video en installatie gaan er een directe dialoog aan met de rauwe industriële architectuur van het voormalige fabrieksterrein.
Tijdens BIG ART presenteert janinebeangallery de Nederlandse kunstenaar Marie Louise Elshout met haar meerdelige werk Hunters at Dawn.
Hunters at Dawn ontvouwt zich over vier doeken op de grens tussen nacht en dag, droom en werkelijkheid. Een oplichtend berkenbos vormt het decor. Turkoois, intense groentinten en een bijna kunstmatig neonroze halen het landschap weg uit een louter naturalistische waarneming en plaatsen het in een toestand tussen vertrouwdheid en vervreemding.
Centraal in het beeld staan twee meisjes met hazenmaskers. Hun witte jurken en dierenmaskers geven de scène aanvankelijk iets sprookjesachtigs, bijna speels. Pas wanneer je langer kijkt, wordt een kleine haas zichtbaar die aan een touwtje hangt. Met dit detail verandert de psychologische temperatuur van het beeld. Onder het lichtende oppervlak komen vragen rond kwetsbaarheid, controle en geweld naar voren.
Deze geleidelijke verschuiving is kenmerkend voor de beeldwereld van Marie Louise Elshout. Sprookjes, mythologie, folklore en bijgeloof functioneren als vormen van cultureel geheugen: vertrouwde beelden waarin ervaringen van angst, macht, transformatie, zorg en dreiging generaties lang zijn doorgegeven. In Hunters at Dawn krijgen deze motieven een hedendaagse beeldtaal, waarvan de betekenis bewust beweeglijk blijft.
De meisjes met hazenmaskers belichamen een ambiguïteit die in Elshouts praktijk steeds terugkeert: die tussen menselijke en dierlijke identiteit. Een masker transformeert, beschermt en verhult tegelijkertijd. Het maakt de grens tussen mens en dier poreus en opent een ruimte waarin rollen en machtsverhoudingen minder vastliggen dan ze op het eerste gezicht lijken.
Kunsthistorisch resoneert deze beeldwereld met een lange traditie van het fantastische en het unheimliche. Van Jheronimus Bosch en Francisco de Goya via het symbolisme tot de psychologisch geladen beeldtaal van Paula Rego hebben kunstenaars sprookjes, hybride wezens en vertrouwde verhalen telkens opnieuw gebruikt om aspecten van de menselijke ervaring zichtbaar te maken die zich moeilijk in een eenduidig realisme laten vatten. Elshout illustreert of citeert deze traditie niet rechtstreeks. Zij ontwikkelt er een eigen, hedendaagse symbolische taal uit, waarin het sprookje als vorm van cultureel geheugen blijft doorwerken.
Ook het bos krijgt binnen die beeldtaal een bijzondere functie. Het is zowel decor als psychologische ruimte. Het bijna fluorescerende roze dat zich over de bosbodem verspreidt, versterkt die ambiguïteit. Voor Marie Louise Elshout verwijst deze kleur naar de kunstmatige wereld die de mens heeft gecreëerd. Binnen de natuurlijke omgeving wordt het roze zo een teken van hedendaagse ecologische verschuiving: verleidelijk door zijn lichtkracht en tegelijkertijd verontrustend door zijn kunstmatigheid.
Die spanning tussen natuur en menselijk ingrijpen is ook aanwezig in de materiële opbouw van het werk. Potlood en houtskool ontmoeten acryl- en olieverf, terwijl echte bladeren deel uitmaken van het beeldoppervlak. Tekening en schilderkunst blijven zichtbaar met elkaar verweven. De natuur verschijnt daardoor zowel als motief als in fysieke vorm binnen het werk.
Van een afstand ontvouwt Hunters at Dawn zich als een ongeveer 4,5 meter breed boslandschap. Van dichtbij valt die schijnbare eenheid uiteen in lijnen, kleurlagen, sporen en details. Deze veranderende waarneming is wezenlijk voor het werk: betekenis ontstaat geleidelijk en verschuift met de duur van het kijken.
Hunters at Dawn bewaart zo de openheid die kenmerkend is voor Elshouts praktijk. Schoonheid en onbehagen, vertrouwdheid en vervreemding, natuur en kunstmatigheid blijven nauw met elkaar verbonden. Het schilderij biedt geen definitieve oplossing. Het beweegt zich veeleer in een zone waarin het sprookje zijn psychologische kracht behoudt en tegelijk uitgesproken hedendaagse vragen opent over onze verhouding tot natuur, macht en kwetsbaarheid.